Voor alle kinderen die een beter leven verdienen

Geen enkel kind zou in oorlog moeten leven, maar wie denkt er nog aan een kind als de belangen zo hoog lijken dat niets anders er meer toe doet. Phileine richt het woord tot alle oorlogskinderen.

Dag lief kind,

Daar zit je. Midden in een wereld die verre van poetisch is. Verre van mooi of ideaal. Verre van sprookjesachtig en lief. Maar vooral een wereld waar geen kind in thuis hoort. Want jij zit daar in die oorlog tussen zo veel grote mensen. En al die mensen denken dat ze met zinnige dingen bezig zijn. Met het redden van hun wereld. Met het redden van hun waarheid. Met het verdrijven van het grote kwaad. Want dan wordt de wereld beter. Voor iedereen die hetzelfde gelooft en doet als zij.

Wie trekt z’n vechtpak uit?

Maar wie denkt er nog aan jou? Wie durft zijn vechtpak uit te trekken en naast jou te gaan zitten? Wie durft er nog door de ogen van een kind te kijken? Wie durft net als jij gewoon de wereld te accepteren zoals hij is. Alle bewoners te accepteren zoals ze zijn en zich te verwonderen over de bijzondere kleine dingen om hem heen.

‘Je blote voetjes voelen niet eens meer de harde stenen waarover ze je dragen’

Ik zie hoe stuk je kleren zijn. Je kleine lichaampje heeft honger en je snoet is vuil. Je handen zijn droog als papier en je blote voetjes voelen niet eens meer de harde stenen waarover ze je dragen. Je bent nog zo klein maar je ogen zien de beelden die zelfs voor grote mensen te zwaar zijn. Je oren moeten luisteren naar de schoten om je heen. En je lieve hoofdje moet begrijpen waarom mensen elkaar dit aan doen. Je begrijpt het niet. Ik begrijp het niet. Ik vraag me af of er uberhaubt mensen zijn die dit begrijpen.

Overzichtelijk en klein

Die grote wereld waarin wij samen leven is voor mij soms ondoorgrondelijk, onbegrijpelijk groot en onoverzichtelijk. Maar jij maakt je wereld klein. Tussen het vluchten door kijk jij naar de sterren. Je ziet de kinderen om je heen, ook gevlucht, en je ziet nieuwe vrienden. Je vindt een oude emmer en je bent blij met je nieuwe speelgoed. Je ziet een bloem in bloei en je glimlacht. Dat is jouw wereld. Jouw overzichtelijke kleine wereld. Vrij van ‘wij’ en ‘zij’. Vrij van oordelen en vrij van geweld.

‘Kun jij ons weer leren kijken door de ogen van een kind?’

Ik zou je willen redden. Op willen pakken uit de ellende en mee willen nemen naar daar waar het goed is. Maar misschien ben jij juist wel onze redding. Kun jij ons weer leren kijken door de ogen van een kind? Kun jij ons weer laten zien hoe we kleine mooie dingen groot kunnen maken en grote onbelangrijke zaken weer kunnen verkleinen.

Stapje voor stapje

Hoe kunnen we de tijd verliezen en uren verdwijnen in onze fantasie? Wil je ons leren hoe we ook alweer moeten leven? En wie weet kunnen we dan samen stapje voor stapje de wereld om ons heen ontwapenen.

Liefs,
Phileine.

Reageer op artikel:
Voor alle kinderen die een beter leven verdienen
Sluiten