‘Vanuit ‘t diepste van m’n hart bied ik mijn excuses aan’

Phileine schrijft: 'Dag vreemdeling'

Persoonlijk

Phileine schrijft iedere week een brief, aan mensen (bekend of niet), dieren en dingen. Afgelopen week besloot ze zich niet meer te laten leiden door angst, maar door de waarheid. Maar daarvoor moet ze wel eerst haar excuses aanbieden aan iemand. Reden voor Phileine om hem een brief te schrijven.

Dag vreemdeling,

Na een lange vlucht pak ik mijn koffers van de bagageband. Door de ramen zie ik vrolijke kinderen met ballonnen, lieve mannen met bloemen, mensen met spandoeken. Ze zien er gelukkig en onbezorgd uit. Ze wachten allemaal op familie, geliefden en dierbaren waarmee ze weer herenigd zullen worden.

Even een koffietje?

Zodra ik door de schuifdeuren loop en de magische wereld van het reizen achter me laat zie ik ook mijn familie staan. Uitgelaten en gelukkig omhelzen we elkaar. ‘Zullen we even een koffietje drinken?’ De aanslagen op de luchthaven in Brussel staan vers in mijn geheugen. ‘Laten we anders lekker thuis een koffie doen’, hoor ik mezelf zeggen. In mijn hoofd meteen een stemmetje ‘schijterd, je laat je leiden door angst!’ Toch lopen we richting parkeergarage.

Onze ogen ontmoeten elkaar en je kijkt met een vijandige blik de andere kant op

Je kijkt schichtig om je heen

Dan zie ik jou. Je staat bij een pilaar in de aankomsthal te wachten. Je draagt een dikke jas en kijkt schichtig om je heen. Je gezicht versierd door een donkere baard. Onze ogen ontmoeten elkaar en je kijkt met een vijandige blik de andere kant op. Je voeten, gestoken in zwarte sportschoenen, bewegen zenuwachtig heen en weer.

Mijn onbezorgde glimlach is gemaakt

Ik betrap mezelf erop mijn blik op je middel te richten. Die jas is wel erg dik. Terwijl dit alles zich in een splitseconde afspeelt grijpt mijn rechterhand de hand van mijn jongste. Met mijn ogen speur ik de omgeving af naar de andere twee kinderen en check ik of mijn familieleden nog in de buurt zijn. ‘Loop maar even door’, roep ik naar de oudste twee met een gemaakte onbezorgde glimlach.

Ik moet snel die grote hal uit

Mijn hart begint ineens steviger te kloppen en alles in mij zegt dat ik snel die grote hal uit moet. Die grote hal waar al die mensen uit de hele wereld bij elkaar komen. Die grote hal waar zo massaal het leven wordt beleefd met verhalen uit alle landen. Maar ineens vooral die grote hal waar iedereen zomaar zonder controle naar binnen kan lopen. Om te genieten of om te vernietigen waar anderen van genieten.

Ze doen hun best maar het werkt averechts

Ik zie drie bewapende mannen door de hal lopen. Ze kijken met serieuze blik om zich heen en doen hun best mensen zoals mij gerust te stellen en een veilig gevoel te bieden. Wij houden de boel hier in de gaten zodat u onbezorgd kunt genieten, lijken ze te willen zeggen. Het heeft een averechts effect op mij. Voor mijn ogen flitsen de beelden van deze mannen in actie die jou hardhandig op de grond leggen. Schreeuwend tegen de mensen om ons heen dat iedereen weg moet gaan. Mijn fantasie neemt een loopje met me en mijn benen dragen mijn gespannen lijf steeds sneller naar de parkeergarage. Voordat ik de lopende band op stap kijk ik nog even om.

Je zakt door je knieën

Ik zie je meteen. Je zakt net door je knieën. Je opent wijd je armen en ik zie een stralend meisje gillend op je af rennen. Ook haar armen wijd open. ‘PAPPAAAAA!’ gilt ze dolverliefd. Achter haar een prachtige vrouw met de mooiste mystieke oogopslag die ik ooit heb gezien. Jullie omhelzen elkaar intens en jij haalt vanonder je jas een knuffelbeer tevoorschijn voor jullie mooie meisje.

Met gebogen hoofd

Ik sta stil. Mijn lijf en hoofd komen tot rust en ik kan niet anders dan liefdevol naar jullie kijken. In gedachten loop ik terug en bied ik jou met gebogen hoofd mijn excuses aan. Vanuit het diepste van mijn hart bied ik jou mijn excuses aan. Van mij, als mens, naar jou, als precies hetzelfde mens.

Bron: Tumblr

Alles is anders

De wereld is veranderd. Ik ben veranderd. En jij bent veranderd. Terwijl wij als mensen niks anders doen dan we altijd hebben gedaan. Jij leeft jouw leven. Ik het mijne. Jij met jouw rituelen en gewoontes. Ik met die van mij. Jij met jouw filosofieën en gedachten over het leven, ik met de mijne.

Ik ben bang voor jou

Onze verpakking is anders maar van binnen hebben we vast veel dezelfde vragen en bedenkingen. We delen dezelfde wereldbol en ademen dezelfde lucht. En toch ben ik sinds kort bang voor jou. Bang voor jouw kleur. Bang voor jouw baard en bang voor jouw vermeende beweegredenen.

Groots en nietig tegelijk

Althans, dat was ik. Maar jij hebt zojuist mijn ogen geopend. Jij en jouw twee prachtige vrouwen brachten de mooie realiteit terug in mijn gevoel. De wereld is veranderd, ja, maar in de basis is de mens een wonderbaarlijk mooi en goed wezen. In de basis worden we allemaal naakt en alleen geboren en ligt een leven vol mooie en moeilijke momenten op ons te wachten. En ieder moment daarvan is groots en leven veranderend en tegelijk nietig klein en onbeduidend. Aan ons om respect te hebben voor al die momenten. Van onszelf en van elkaar.

Ik nam een besluit

Dus ik heb vandaag iets besloten. Door jou heb ik vandaag besloten beter te luisteren. Niet naar de stem die me bang maakt. Maar naar de stem die me de waarheid vertelt. De wereld is veranderd. Maar ik kies zelf waar ik naar kijk. En ik kijk vanaf vandaag naar de realiteit. En dat is voor mij dat de overgrote meerderheid van de mensen om ons heen een wonderbaarlijk mooi en goed wezen is.

Het spijt me dat ik daarvan overtuigd moest worden.

Een dankbare groet,
Phileine.

Wil je reageren op de brief van Phileine? Dat kan via Facebook.

‘Bzzz, bzzzz. Mijn telefoon trilt, er komt een mailtje binnen.
Ik zit in de auto en heb met mezelf afgesproken dat ik de telefoon niet meer aanraak als ik rij. Zodra ik geparkeerd heb, pak ik ‘m op en bekijk mijn bericht. Mijn hart staat even stil.’

Lees de vorige verdrietige brief van Phileine hier verder>