Voor mijn ongeboren baby

Phileine kan zich verbazen over de wereld, zich kwaad maken of heel hard lachen, maar bovenal is ze verliefd. En dat begrijpen wij maar al te goed.

Voor mijn lieve zoon,

Het is tien uur in de ochtend en terwijl ik met een verse decaf koffie deze brief begin word je wakker. Ik krijg een liefdevolle schop en je draait je nog eens lekker om. Vierentwintig weken ben je nu. Nog veertien te gaan en dan mogen we je vast houden.

Spiegelbeeld

Door de drukte van alledag en de aandacht die je lieve grote zussen opeisen vliegt deze zwangerschap voorbij. Natuurlijk klets ik vaak met je of luisteren we samen naar een mooi muziekje maar soms schrik ik van mijn spiegelbeeld en vraag ik me af wanneer al die massa om mij heen is gegroeid.
Waar die buik vandaan komt die ineens voor mij uit gaat en hoe het toch komt dat ik mijn favoriete high heels niet meer pas.

Romig Lijf

Op dat soort momenten weet je me altijd even bij de les te trekken en verschijnt er haast magisch een grote glimlach op mijn gezicht. Want wat kan het mij toch schelen dat ik nu op slippers door mijn leven ga. Dat mijn broeken, zonder uitzondering, niet meer hoger dan mijn knieën komen. Dat de extra kin die ik zo vakkundig had geloosd gewoon zijn weg terug weer heeft gevonden. Dat de hormonen mij hebben veranderd in een nogal ruwe versie van mijzelf. Dat ik mijn romige lijf een keer of zes per nacht naar de badkamer moet rollen omdat mijn blaas ineens incompetent blijkt voor zijn taak. Wat kan mij het schelen dat ik mijn ringen niet meer af kan doen omdat ze zijn vast gesmolten tussen twee opgezette vetkussentjes die mijn vinger vormen. Dat mijn voeten smeken om een portie aandacht maar dat ik dat moet laten gaan omdat ik ze niet meer kan zien. Dat zelfs mijn grootste ondergoed te klein blijkt (wat voor de bovenkant wel leuk te noemen is maar voor de onderkant ronduit pijnlijk) en dat ik nu verslaafd lijk aan Griekse Yoghurt (het liefst met emmers tegelijk mijn mond in). Wat kan mij het allemaal schelen, ik krijg een zoon!

3-D snoet

En nog leuker; ik krijg jóu als zoon! Op de foto die de 3-D machine van je snoet maakte zag ik het meteen; jij bent het. Ik ken je al. Jouw gezicht is een kopie van dat van je vader en je zussen. En ik zie de glimlach van mijn moeder. Je hoort bij ons. Ik kan niet wachten tot ik mijn neus tegen die van jou mag drukken, tot ik mijn blik in die van jou mag laten verdrinken, tot ik je geur diep mag opsnuiven. Tot die tijd heb ik je nog even voor mezelf en daarna zal ik je dolgraag delen met het prachtige leven dat jou wacht en alle mensen die daarin horen.

Slaap lekker ventje.

Liefs,

Mama Phileine

Reageer op artikel:
Voor mijn ongeboren baby
Sluiten