Waarom ik 2,5 de allerleukste leeftijd vind

Redactie 19 dec 2016 Kids

Een paar maanden geleden zag ik het even niet meer zitten: m’n dochter was twee (geworden). Meer hoef ik daar niet aan toe te voegen, iedereen die ooit een eigengereide peuter van twee ontmoet heeft, weet wat ik bedoel.

Het was voor het eerst dat ik echt af en toe (lees: zeer regelmatig) met m’n handen in het haar zat, wanhopig de wederhelft aankeek en verzuchtte: ‘Ik weet het echt niet meer, probeer jij eens iets’. Het feit dat iedereen riep dat die ‘terrible twos’ toch echt duren totdat ze drie zijn, en dat ze vervolgens moeiteloos overgaan in de ‘threenagers’, hielp niet echt mee. Zou dit ooit nog goedkomen?

Inmiddels weet ik: mensen die dat zeggen, die jokken. Of ze willen je bang maken zodat het daarna eigenlijk alleen maar kan meevallen, dat kan ook. Als dat laatste de opzet is, bedank ik ze allemaal enorm, want het valt me – een paar maanden later – inderdaad alleszins mee. M’n dochter is nog steeds two en terrible, maar dan vooral terrible lief, grappig en ondeugend.

1. We kunnen inmiddels ‘onderhandelen’

Nee, daar staat niet ‘chanteren’, daar staat ‘onderhandelen’. Synoniem voor ‘afspraken maken’. Mijn dochter kent inmiddels het woord ‘afgesproken’. Ik: ‘Mara gaat eerst tanden poetsen, en dan lezen we samen een boek. Afgesproken?’ Mara: ‘Ok. Mama en Mara afgesproken.’ Of, als ze het er niet mee eens is: ‘Nee. Mama en Mara niet afgesproken.’ Dan moet ik inderdaad op zoek naar een plan B, maar er valt in ieder geval te onderhandelen.

2. Ze vindt het niet leuk als ik ‘boos’ ben

Dat vond ik persoonlijk misschien nog wel het lastigste die eerste paar maanden: dat het haar niet uit leek te maken wanneer ik mijn stem verhefte, of anderszins liet blijken dat ik niet blij (lees: boos, geïrriteerd en/of radeloos) was. Ik kreeg dan zo’n blik van ‘wie denk jij dat je bent dat je nu mag praten?’ Inmiddels is er plaats voor meerdere emoties, waaronder ook ‘schuldbesef’, zo lijkt. Als ze iets doet waarvan ze weet dat het eigenlijk niet mag, komt er – weliswaar vaak na horten en stoten, maar dat terzijde – een semi-welgemeend ‘sorry’ uit. Het is me zeker niet per se om die excuses te doen, maar simpelweg het feit dat die extra dimensie aan haar gevoelsbeleving toegevoegd is, maakt het (mijn) leven zoveel makkelijker.

LEES OOK: Stop met straffen: dit werkt veel beter

3. Het is zooooooveel leuker om samen dingen te doen

Bekentenis: voorheen zag ik nog wel eens op tegen een heel weekend moeder zijn. Het is nog altijd een taboe om toe te geven dat een hele dag met een kind vaak pittiger is dan een dag op kantoor. Shoot me, maar ik heb er persoonlijk niet overmatig veel moeite mee om toe te geven dat ik doorgaans elke maandagochtend opgetogen naar de crèche rijd – ‘daaaaaaaag schatje, tot straks!’ – toe aan een dagje ontspannen/ontspannen dagje op kantoor.

Dat was tot een paar maanden geleden. Inmiddels vind ik niks leuker dan twee, of drie dagen, of een week, door te brengen met mijn dochter. Naar de kinderboerderij, kleuren, samen koffie (zij babycchino) drinken in een caféetje of afspreken met vriendinnen met kindjes en dan het hele grut zich te barsten zien genieten: weekenden kunnen me tegenwoordig niet lang genoeg meer duren. Met als kanttekening dat ik het nog altijd heerlijk vind als ze ‘s avonds kapot maar voldaan in haar bed ligt te slapen.

LEES OOK: 15 foto’s die bewijzen dat kinderen echt o-ve-ral kunnen slapen

waarom-ik-2-de-allerleukste-leeftijd-vind_2

4. Samen liedjes zingen

Olifantje in het bos en op het strand – Zat een klein zigeunermeisje – Lief klein konijntje – Op de kaart (dank je wel, Dora) of gewoon Happy Birthday op repeat: van weinig dingen word ik zo vrolijk als van liedjes zingen met m’n 2,5 jarige dochter. Woorden worden alle kanten op gehusseld, de tekst raakt soms kant noch wal, maar dat maakt het alleen maar leuker.

5. Lekker stout

Nee, natuurlijk is m’n dochter niet ineens veranderd in een modelkind dat nooit meer ‘nee’ brult, niet weet hoe ze papa en mama tegen elkaar uit kan spelen en zich in een supermarkt voorbeeldig gedraagt. Not even close. Maar stiekem zou ik dat ook maar saai vinden, denk ik. Niks mis met een gezonde dosis ondeugendheid; het is tenslotte een kind van mij.

Ik heb ‘m persoonlijk nog niet nodig gehad, maar zou het zeker overwegen: de Conscious Discipline training – voor ouders die af en toe tegen zichzelf aanlopen.

OPENINGSBEELD: albionfit.com

Reageer op artikel:
Waarom ik 2,5 de allerleukste leeftijd vind
Sluiten