Waarom mijn kind in mijn bed slaapt en ik dat helemaal niet erg vind

De zoon van Nienke slaapt bijna elke nacht bij haar in bed. En dat vindt ze helemaal niet erg. Toch krijgt ze er vaak verontwaardigde blikken over. Nienke: ‘Alsof ik een soort erecode van het moederschap doorbreek.’

Ik las eens een bericht van een moeder, wiens zoontje ook vaak bij haar in bed sliep en die – op het moment dat dat niet meer voorkwam – haar zoontje soms zo miste, dat ze hem midden in de nacht stiekem ging halen. Ik denk niet dat ik dat ooit zal doen, maar ik begrijp deze moeder wel.

Met zijn ‘apie’

Mijn zoontje, die elke nacht rond een uur of 1 zachtjes onze slaapkamerdeur opendoet, die met zijn ‘apie’ en ‘mazzie’ (een zachte friemeldoek) in zijn hand, half in slaap en op de tast mijn kant van het bed opzoekt, naar mijn arm reikt om een steuntje te hebben bij de klim en dan plof, zijn armpjes om mijn buik gevouwen, dicht tegen me aan komt liggen. Overdag is mijn stoere superman gewoon net iets meer held dan in de donkere nacht.

HELP! Dit is wat er met je lichaam gebeurt na een nacht niet slapen.

Ik zie het probleem niet

Prima natuurlijk, als je dat helemaal niets vindt. Als je vanuit de overtuiging dat dat beter is voor jou of jouw kind, de ‘mijn kind komt niet in mijn bed regel’ aanhangt, maar ik snap eigenlijk niet waarom ik zo vaak verontwaardigde blikken krijg. Alsof ik een soort erecode van het moederschap verbreek. Vooral de rollende ogen variant van ‘je krijgt ze er nooit meer uit’ krijg ik vaak toegeworpen, maar ik geloof nu eenmaal meer in fases. En fases, die gaan op een dag over. Ik zie dus, afgezien dat het feit dat ik als ouderlijk bed geen twijfelaar zou aanraden, het probleem niet.

Lastige slapers

Mijn kinderen waren alledrie lastige slapers. De eerste keer dat mijn dochters een nacht doorsliepen was toen ze 14 maanden en 2 weken waren. Dat weet ik nog zo goed, omdat ik ook nog zo goed weet dat de 14 maanden en 2 weken ervoor vrij vermoeiend waren. Ruim een jaar extreem slaaptekort ging me niet in de koude kleren zitten en intussen was ik alweer enige tijd zwanger van nummer 3, dus ik had mijn slaap hard nodig.

Maanden heb ik op de grond tussen hun bedjes gezeten

Natuurlijk sliep hij ook nooit

En natuurlijk was ook mijn zoon geen ‘slaper’. En dus zat ik ook eindeloos aan zijn bed. Deed ik opnieuw (en opnieuw zonder succes) aan slaaptraining en waren de magere momentjes slaap in zijn kinderwagen de enige momenten rust die ik kon pakken. Inmiddels was hij ruim een jaar oud en werd hij elke avond om 11 uur wakker. Niet voor een flesje, nee, voor een paar uurtjes vermaak. Bij 18 maanden was dat elke nacht om 12 uur en toen hij 2 was elke nacht om 1 uur, gewoon gezellig tot een uurtje of drie, vier. Blokken bouwen, boekjes lezen, puzzelen. In het holst van de nacht leek hij opeens alle energie van de wereld te hebben.

Omdat het in de diepe, donkere nacht het beste gevoel van de wereld is

Tussen ons in

En wat ik na opnieuw een verloren nacht in de kinderslaapkamer dus gewoon deed? Ik haalde hem uit bed, legde hem naast me en wist opeens weer hoe een nacht doorslapen voelde. Nog voor hij ons kussen raakte, viel hij in slaap om pas wakker te worden als ik al gedoucht had.

Omdat het niemand slechter maakt

Inmiddels is het bijna twee jaar later en komt hij zelf aangelopen. Uurtje of 1, vaste prik, zijn warme lijfje tegen me aan. Ooit uit nood geboren, kan ik nu alleen maar hopen dat het nog even duurt. Omdat ik in jaren niet zo lekker heb geslapen en omdat ik weet dat het overgaat. Dat hij echt niet op zijn zestiende met zijn eerste vriendinnetje tussen ons in zal komen liggen, ook al grapt zijn vader daar soms over. Omdat het niemand slechter maakt. Omdat het nodig is. Omdat het in de diepe, donkere nacht het beste gevoel van de wereld is. Kennelijk voor mijn zoon en zonder twijfel ook voor mij.

Wist je al dat moeders na de komst van een kind minder slapen, maar vaders niet?

Reageer op artikel:
Waarom mijn kind in mijn bed slaapt en ik dat helemaal niet erg vind
Sluiten