Waarom moeders altijd moe zijn, ook als ze fantastisch geslapen hebben

Nee, vaders dus niet

Persoonlijk

Moeders (en vaders) zijn moe omdat de kinderen ze wakker houden. Moeders zijn moe omdat ze laat naar bed gaan. We schreven er al eerder over. Maar hier en nu gaan we het hebben over waarom moeders altijd moe zijn, zelfs als ze heerlijk slapen. Famme’s Muriel legt uit.

‘Muur, muurtje, Muurskiiiii, Muriel, MU-RI-EL!!!’ De man roept me… ‘Huh, ja wat zei je?’ Ik sta in gedachten verzonken boven een pannetje melk. Moe, terwijl ik toch prima geslapen heb. Het is 07.00 ‘s ochtends en ik maak pap voor de jongste. Ik maak me op voor de dag en ik weet wat er staat te gebeuren, maar ik wil er nog eventjes niet helemaal aan. Want voor ik het weet draait de machine weer op volle toeren en is het niet meer te stoppen. En het draaien is net begonnen…

Moederbrein op volle toeren

Waar ik het over heb? Mijn mamabrein aka moederbrein en dan bedoel ik niet het moederbrein van de moeder dat na een bevalling niet helemaal meer in staat is tot logisch nadenken, maar juist het brein dat altijd op volle toeren draait. Als je een cavia of hamster in huis hebt of vroeger hebt gehad, dan lijkt mijn brein wel een beetje op dat knaagdier dat een sportief rondje aan het rennen is op zijn wieltje. En binnenin die grijze massa van een moeder (in mijn geval van drie kinderen) ziet dat draaien er ongeveer zo uit:

‘Maandagmorgen, ok. Nr 1. heeft gym, nr 2. heeft om de week zwemles op maandag, is dat deze keer of was het vorige week? Shit, hoe zat het ook alweer, in de herfstvakantie sloegen ze een week over… Nou ja, voor de zekerheid inpakken maar. Niet vergeten een euro in de envelop te doen voor het goede doel. Shit, nu kookt de melk over. Ja, hondje je gaat zo uit ok?! Ok, blijf nadenken, nr 3. wilde spelen met Sam (knoop in de oren: appje naar moeder Sam sturen). Oppas inlichten.

Had ik al gereageerd in de klassenapp op de rsvp van de klassenmoeders?

Oppas laten weten dat ze hem bij Sam moet ophalen voor judo. Judo! Zo nog even de oranje slip op zijn band naaien, dat vindt ‘ie belangrijk. En bananen kopen, op maandagmiddag hebben ze altijd berehonger als ze én gym én sport hebben. Deze week is de klassenborrel op donderdag van nr 3. Had ik al gereageerd in de klassenapp op de rsvp van de klassenmoeders? Klassenmoeders, klassenmoeders… wat was er ook alweer. Jaaa, dat was het; de klas moet versierd worden voor Sinterklaas. Maar dan zit ik op werk. Nog even afmelden. Boodschappenlijstje maken, zag ik nou dat deze week de Dreft tabletten in de bonus zijn? Scheelt toch weer 15 euro…’

LEES OOK: Er zijn ook nog meer redenen waarom moeders altijd moe zijn.

Moeders altijd moe

De hele dag gaat het zo door. Op het werk denk ik aan wat er thuis nog moet. Thuis denk ik aan wat er voor werk nog moet. Tussendoor op een normale werkdag krijg ik minstens 30 appjes die te maken hebben met to do’s voor de kinderen en de telefoon gaat minstens drie keer. Mijn moeder. Hoe laat ze nr 1. naar voetbal moet brengen. De oppas of ze vandaag tv mogen kijken of niet. De huisarts, dat ik niet moet vergeten langs te komen voor een controle afspraak. En al die dingen die moeten schrijf ik op lijstjes, om ze te ordenen, te rangschikken en een plek te geven. Maar alsnog draait het mama brein door. En daarom zijn moeders altijd moe. Met zorgen, met dingetjes die staan te gebeuren, met kansen (kleertjes.com stuurde een mail met 20% winterjassen korting, dat scheelt en twee zijn echt toe aan een nieuwe jas!), bedreigingen (laatste waarschuwing om mijn omzetbelasting door te geven en te betalen, anders krijg ik een boete) en vooral en bovenal met altijd het wel en wee van mijn kroost in gedachten.

De speeldates, de boodschappen

En met alle respect, de man doet heel veel, werkt kneiterhard en draait best een fair share mee in ons huishouden, maar hoeft geen seconde na te denken over schoolverplichtingen en klusjes, de speeldates, de boodschappen, de was en of er genoeg kleding in de juiste maten is. En die last is best zwaar om te dragen. Niet ingewikkeld of hoogravend, maar veel.

Ze noemen dat met een mooi woord mental load in het Engels. De mentale last die een moeder draagt om het huishouden draaiende te houden. Door overal aan te (willen) denken. En ik doe het zelf. Ik delegeer nauwelijks en vind dat ik het allemaal op orde moet hebben. In die zin ben ik ook een enorme pleaser. Ik los het wel op. Het kan er nog wel bij.

Delegeren

En het wiel blijft doordraaien, sneller en sneller. Om over de komende periode maar niet te spreken. Sinterklaas, kerst en de feestdagen. Als ik er op mijn werk – een twintiger meerderheid aan collega’s – over begin kijken ze me glazig aan. Als ik het aan de man vertel, zegt ‘ie ‘laat mij dan wat doen, delegeer.’ Maar zo werkt het helaas niet. Het is alles en niets en een hele hoop ertussen en dat valt niet zomaar even uit te besteden en hoppa, leeg is het hoofd.

De enige die het snapt ben jij, mijn medemoeder, mijn moedervriendinnen en mijn vriendinnen van vroeger met kinderen. Als die vragen ‘hoe is het?’ en ik zeg ‘moe’ en voeg eraan toe ‘het gaat maar door’ dan snappen ze het. Jij snapt het. En daarom doet het alleen al goed om het hier en nu van me af te schrijven.

Het lucht op en dat zouden meer moeders moeten doen. Dus kom maar door met je moederbrein. Waar heb jij vandaag allemaal aan gedacht? Ik snap je. En ik voel je. We zitten in hetzelfde schuitje. En voordat iemand – wie dan ook met of zonder kinderen – in de comments zegt ‘niet zeuren, je hebt er zelf voor gekozen en je mag blij zijn met je gezonde kinderen’, weet dan dat ik dolgelukkig ben. Maar ook dolmoe. Van het rennen en draaien in mijn hoofd.

Mijn hamsterbrein.