Waarom niemand meer naast mij durfde te zitten in de trein

Hanna 1 nov 2015 Columns

Seth is zes. Dat is oud genoeg om over het leven na te denken, en jong genoeg om dat met een open blik te doen. Soms filosofisch, vaak onbedoeld grappig. Hanna van de Wetering schrijft daar graag over. Elke week op Famme en op Facebook.

De wereld van Seth – Waarom niemand meer naast mij durfde te zitten in de trein

Voordat we de trein instappen trek ik een los velletje van Seth z’n vinger. U kent het wel, zo’n heel irritant velletje net naast je nagel die wanneer je er -zoals Seth deed- aan blijft zitten groter en groter wordt en uiteindelijk pijn gaat doen. Een gebeurtenis van geen enkel belang, tenzij je dus Seth bij je hebt.
We stappen de trein in, gaan zitten en Seth begint gelijk om zich heen te kijken of hij de conducteur al ziet en de stations van het scherm op te lezen.
‘Jij reist zeker vaker met de trein?’, vraagt een mevrouw.
‘Ja’, zegt Seth. ‘En ik ben ook wel eens bijna naast de trein gevallen.’
De vrouw zet grote ogen op. Seth kijkt om zich heen, ziet een groot potentieel publiek en besluit zijn stem te verheffen tot theatraal niveau en er bij te gaan staan.
‘Dat kwam door mijn moeder, die hield mij niet goed vast, en het waren veel te grote stappen voor kleine jongetjes. En toen viel ik. Bijna op het spoor. Dan was de trein verder gereden en was ik gewoon helemaal plat geweest.’ Hij zucht dramatisch. ‘Dood. Ik was gewoon echt bijna helemaal dood… Omdat mama was vergeten mij vast te houden…’
Inmiddels luistert heel de coupe mee. Ze kijken ook. Voornamelijk vrij boos naar mij. Ook Seth heeft dat door.
‘Maar ze kan wel supergoed huid afscheuren van kleine kinderen hoor. Dat doet ze met haar tanden. Ze heeft de scherpste tanden van de wereld!’
Ik glimlach lief. Zonder tanden.

01-Seth in de trein!

Heb jij ook ooit zoiets meegemaakt? Reageer op onze Facebook! >

Reageer op artikel:
Waarom niemand meer naast mij durfde te zitten in de trein
Sluiten