Een prachtige ode aan alle alleenstaande moeders (geschreven door een dochter)

Melissa Eissens 10 feb 2018 Kids

Nu Melinda moeder is, beseft ze hoe hard haar alleenstaande moeder gewerkt heeft om het gezin te onderhouden. Maar destijds zag ze het liever anders, ze wilde een andere moeder, wenste voor een ander leven.

‘Ik herinner me die middagen toen mijn moeder, moe van het werk, uitgeput thuiskwam. Ze begroette ons na school, ze at snel samen iets met ons en trok zich dan terug in haar slaapkamer om een dutje te doen. Meestal werd ze op tijd wakker om ons het avondeten te geven, andere keren moesten we dit zelf uitvogelen.’

Op jonge leeftijd onafhankelijk

Dit zijn de woorden van Melinda Fowler. In een prachtige brief beschrijft ze hoe ze het leven met een alleenstaande moeder heeft ervaren. En nu ze zelf moeder is, beseft ze hoe hard haar moeder heeft gewerkt voor het gezin. Haar moeder zorgde er altijd voor dat ze hun huiswerk deden, maar ze kon daar nooit bij helpen. Ze verwachtte van haar kinderen dat ze op jonge leeftijd onafhankelijk zouden zijn.

‘Toen ik zeven jaar was maakte ik mijn eigen lunch, deed de afwas en maakte het huis schoon. Ik moest op mijn jongere broertje passen. Het was gewoon zoals het was en ik accepteerde dat. Maar ik had er ook een hekel aan. Ik vergeleek mijn moeder met andere moeders. Moeders die koekjes en snacks op tafel klaar hadden staan toen hun kinderen thuiskwamen van school. Moeders met onberispelijk schone huizen. Moeders die naar schoolevenementen kwamen en die constant opgewekt en vrolijk waren (tenminste, dat leek zo).’

Een veilige plek

De moeder van Melinda werkte in het speciaal onderwijs. Ze had de hele dag te maken met emotionele kinderen die haar uitdaagden, haar soms sloegen of beten. Ze wist wel hoe hard haar moeder werkte en hoe buitengewoon moe ze was. Ze hadden alles wat ze nodig hadden. Hoewel er tijden van financiële spanningen en zorgen waren, werden hun behoeften altijd, maar dan ook echt altijd nagekomen. En dit terwijl haar moeder heel weinig steun kreeg van de vader van haar kinderen.

Haar moeder kwam in elke situatie voor haar kinderen op, al betekende dit dat ze ruzie moest maken en haar stem moest verheffen. Maar haar huis was een veilige plek waar haar kinderen zichzelf konden zijn, waar gevoelens waardevol en geaccepteerd werden en waar onvoorwaardelijk van ze gehouden werd.

‘Soms was ik boos op mijn moeder’

‘Toch kon ik er niets aan doen om iets anders te willen, en zelfs iemand anders te willen. Soms was ik boos op mijn moeder. Kon ze niet wat meer energie verzamelen voor ons? Kon ze niet wat vuriger deelnemen aan ons leven? Kon ze niet ook zo zijn zoals alle lieve moeders die ik van verre bewonder?’

‘En waarom moest ik zoveel doen om ons leven in stand te houden? Ik wist al op jonge leeftijd dat ik sneller volwassen werd dan andere meisjes van mijn leeftijd. Er was een diepe verantwoordelijkheid die ik al op jonge leeftijd voelde, alsof ik het gewicht van de wereld op mijn schouders droeg, met iedereen erin.’

Partner aan haar zijde

Het heeft Melinda bijna dertig jaar gekost om in te zien dat haar boosheid en ressentiment jegens haar moeder misleidend en verkeerd geadresseerd was. Dat komt niet door het feit dat ze nu zelf een moeder is, en weet hoe ongelofelijk uitputtend het ouderschap kan zijn. Maar doordat ze net als haar moeder een hardwerkende vrouw is, alleen heeft ze een partner aan haar zijde om haar te steunen in het ouderschap.

‘Zij was een goede moeder’

‘Ik kon niet weten hoe het voor mijn moeder moest zijn geweest. Maar nu weet ik wel iets anders. Ik voel nog steeds het verdriet van dat kleine meisje dat zoveel meer van haar moeder wilde, maar ik geef mijn moeder niet langer de schuld van ons gebrek. Mijn moeder heeft hard gewerkt, zo hard. Ze deed zo haar best. En zij was een goede moeder. Maar ze werd tegengehouden om de moeder te zijn die ze echt wilde zijn omdat ze niet de steun kreeg die ze had.’

Melinda weet dat alleenstaande moeders geen medelijden nodig hebben. Maar ze wil dat alle alleenstaande moeders weten dat ze voor zich moeten blijven opkomen. Hun kinderen emotionele veiligheid en onvoorwaardelijke liefde moeten geven, wat het belangrijkste is. Ook roept ze alleenstaande moeders op om te zorgen voor hun eigen behoeftes.

‘Het spijt me’

‘Mijn moeder was geen perfecte moeder, maar geen enkele moeder is dat. Ik zie nu dat ze een ongelooflijk sterke vrouw was, die een goed leven bouwde voor haar kinderen. Ondanks dat ze een paar slechte kaarten had gekregen en geen steun kreeg van buitenaf, haar kracht en doorzettingsvermogen bewonder ik. Ik ben het kind van een geweldige, alleenstaande moeder en het spijt me als ik ooit anders heb gedacht.’

Reageer op artikel:
Een prachtige ode aan alle alleenstaande moeders (geschreven door een dochter)
Sluiten