Wat mensen die een ouder verloren hebben, willen dat anderen weten

Als je je beide ouders nog hebt en het contact is goed, lucky you. Eens komt de dag dat je afscheid moet nemen. En de pijn van het verliezen van een ouder gaat door merg en been. En ja, tijd heelt een deel van de diepe wonden, maar sommige dingen veranderen voorgoed en dan is het fijn als mensen dit weten van iemand die zijn vader en/of moeder heeft verloren.

Deze week is het vier jaar geleden dat mijn vader is overleden. De laatste keer dat ik hem zag, staat in mijn geheugen gegrift. Het leek eigenlijk best goed met hem te gaan, ondanks zijn extreem zwakke hart. Ik zie hem nog staan in de tuin, in zijn zwarte velours joggingpak dat hij al decennia droeg als hij thuis aan het rommelen was. Hij hielp mijn moeder met het klaarmaken van de tuin voor het voorjaar…

Ik riep hem nog toe: ‘tot volgende week pap!’ en weg reden we

Onze zes maanden oude baby bleef een week bij hen, terwijl ik ging skiën met mijn man en twee andere kinderen. Ik riep hem nog toe: ‘tot volgende week pap!’ en weg reden we richting de Alpen. Diezelfde nacht overleed hij aan een acute hartstilstand. Het telefoontje galmt nog na. Om drie ‘s nachts ging mijn telefoon vier keer achter elkaar over. En ik wist het. Dit is foute boel.

Fysieke tranen

De afgelopen jaren ben ik er geleidelijk aan gaan wennen dat hij er niet meer is. En mijn binnenvetter inborst lijkt soms wel makkelijk om te gaan met de dood van mijn vader, op wie ik zo veel lijk. En ook al huil ik niet veel fysieke tranen meer, diep van binnen huil ik regelmatig. Dat ik zijn stem niet meer kan horen en zijn raad kan vragen. Dat we niet meer het gezin zijn van vroeger en er altijd het gemis is van de stuwende motor van onze familie.

Voorgoed veranderd

Iedereen die een ouder verloren heeft zal zich hier in kunnen herkennen. Voor mij is het soms moeilijk om erover te praten met anderen. En omdat sommige dingen voorgoed veranderd zijn, deel ik mijn persoonlijke lijst met dingen die iedereen zou moeten weten over iemand die een ouder verloren heeft.

verlies ouder 3

[STAP stap=”1″]

‘Oude’ spullen worden heilig verklaard

Bij het opruimen van mijn ouderlijk huis kwam een ruim veertig(!) jaar oude sigarendoos boven. Er ontbraken er twee. Die waren opgestoken na mijn geboorte. De sigaret ging de deur uit en de sigaar was een alternatief. Hij besloot de sigaren ook niet door te zetten. Tranen met tuiten huilde ik bij het zien van de doos. En die doos staat nu bij mij. Een waanzinnig mooie herinnering.

Dit soort spullen, prullaria in de ogen van andere zijn verworden tot symbolen van vroeger en die koesteren we.

[STAP stap=”2″]

Vakanties zijn extra moeilijk

Voor altijd zal skiën voor mij herinneringen oproepen aan de tijd die ik met mijn ouders en broer in Zwitserland doorbracht. Het intense genieten van mijn vader rondom het knapperende haardvuur. De spelletjes, het lekkere eten en de rozige wangen na een dag skiën. Het zijn mooie herinneringen, maar het gaat gepaard met verdriet.

Een tijd waarin een extra knuffel of blik, opening tot een gesprek over verloren ouders wordt dan enorm gewaardeerd.

[STAP stap=”3″]

Aanmoediging om te praten

Zeker een binnenvetter als ik heeft er moeite mee om te praten. De leuke weet-je-nog-verhalen daargelaten. Een goed gesprek over het gemis heeft tijd en ruimte nodig. De waarde ervan is echter groot. De tranen ook, en waarom ik ertegen vecht is mij ook een raadsel. Als ik huil om hem voel ik me daarna namelijk een stuk fijner. Het niet huilen voelt namelijk als een falen om om hem te kunnen blijven rouwen. Alsof ik hem niet voldoende mis. En die zoektocht naar het uiten van emoties kan hulp van buitenaf gebruiken.

[STAP stap=”4″]

Gecondoleerd betekent niets

Het is persoonlijk, maar ‘gecondoleerd’ vind ik het meest onpersoonlijke woord dat er is. Eigenlijk hoeft niemand wat te zeggen, een knuffel of begripvolle knik. Een herinnering aan hem die alleen jullie deelden is veel waardevoller. Zie #6.

[STAP stap=”5″]

Elk verhaal over hem/haar is goud waard

Tijdens de begrafenis van mijn vader hield ik een speech waarin ik alle aanwezigen vroeg een persoonlijk moment, een verhaal of een anekdote te delen op papieren vellen die ik in de kerk had klaargelegd. Jong en oud. Van oude vrienden van hem, tot mijn eigen vriendinnen schreven een herinnering op. Het keer op keer nalezen hiervan is van onschatbare waarde.

Al is het iets kleins. Het maakt niet uit, maar verhalen houden de persoon levend en dat is wat we willen.

[STAP stap=”6″]

Koesteren van vroeger

Ik praat niet heel veel over hem, maar ik denk des te meer aan hem. Ik hemel hem op en zie de mooie kanten en vergeet de mindere. Ik geniet van de cult-verhalen uit de oude doos. De keer dat hij honderd doorns uit mijn rug trok toen ik als 5-jarige in een doornstruik was gevallen. De ritjes op zijn rug als leeuw als hij laat thuiskwam van werk. Vroeger is mooi! En daar helpt #8 enorm bij!

Papa met mijn oudste, toen twee

Papa met mijn oudste, toen twee


[STAP stap=”8″]

Foto’s en video’s

Nu ik op het punt sta om mijn ouderlijk huis te kopen, waar mijn ouders 45 jaar gewoond hebben, worden herinneringen weer levend gemaakt. Foto’s en video’s helpen enorm om herinneringen op te halen. Mijn vader was er eentje uit het tijdperk dia’s. Video’s maken vond hij nog niet nodig. Die dia’s krijgen we nu maar moeilijk tot foto’s gemaakt en het gebrek aan bewegend beeld van mijn vader als jonge papa is een groot gemis. Gelukkig hebben we veel foto’s en video’s met de kleinkinderen gemaakt. De stem horen en hem zien bewegen is elke keer weer een feest.

Als ik één gouden tip kan geven: investeer in een fotosessie met een professionele fotograaf. Toen mijn vader steeds zieker werd, hebben we een fotosessie gedaan. Die foto’s hangen te stralen op alle muren van de familie.

Foto: Rachel Dubbe

Reageer op artikel:
Wat mensen die een ouder verloren hebben, willen dat anderen weten
Sluiten