‘We hadden niet op je gerekend. Dat moet ik eerlijk zeggen’

Phileine schrijft: 'Kwartet!'

Persoonlijk

Phileine schrijft brieven, aan mensen of types of een groep. Dit keer schrijft ze een brief aan haar ongeboren baby.

Dag lieve kleine knoet,

Het nieuwe jaar is net begonnen en in plaats van in een strak nieuw velletje zit ik aan tafel in een lobbig zacht vrouwenlijf. Mijn goede voornemens om minder te eten en nou ein-de-lijk eens een ‘runners high’ te ervaren leg ik netjes terug op de plank. Volgend jaar weer een poging.

Lekker bij iemand anders liggen stinken

Mijn vers opgestarte carrière en de opleiding die ik voor dit jaar had gepland gaan natuurlijk gewoon door maar in een versnellinkje lager. De wijn gaat weer even een paar maanden in de koeling en de door mij geliefde druipkaasjes (die ik natuurlijk toch al minder zou verorberen) kunnen een paar maanden op iemand anders zijn plankje liggen stinken.

Want terwijl ik het nieuwe jaar aan het plannen was waarin onze jongste voor het eerst naar school zal gaan, waarin we een grote verhuizing naar een nieuw land voor de boeg hebben en waarin ik weer wat meer tijd aan creatieve projecten zou besteden, was jij bezig met hele andere dingen.

Ouderwetse vreetbuien

Jij was druk bezig je te nestelen in mij. Jij was jezelf aan het transformeren van een klompje cellen tot de serieuze minibaby die je nu alweer bent.
Jij gaf mij ouderwetse vreetbuien en maakte me misselijk op momenten dat ik net de luier van je broer aan het verschonen was of als je vader me net een liefdevolle kus kwam geven.

Bron: tumblr

Waggelende eend

Jij maakte me chagrijniger dan ik ooit was en liet me vervolgens als een klein kind huilen als het niet ging zoals ik wilde. Of als ik een baby eend voorbij zag waggelen. Of als ik mijn gezicht met chocola opvulde.

We hadden niet op je gerekend. Dat moet ik eerlijk zeggen. Maar jij had duidelijk andere ideeën. Ik ontmoette ooit een man die mij vertelde dat ik moeder zou zijn van een groot gezin. Toen overzag ik ons leven met twee kinderen in de luiers maar amper en ik had moeite hem te geloven. Jij bewijst zijn gelijk.

Kanniket?

Kunnen we het aan? Kan ik straks opnieuw die gebroken nachten handelen? Kan ik opnieuw mijn veranderende lichaam aan? Kan ik opnieuw zo immens veel van een kind houden?
En terwijl ik me dit afvraag komt het antwoord keihard binnen.

Ja! Ik kan opnieuw zo immens veel van een kind houden, dat doe ik namelijk al sinds je mij jouw twee streepjes op te test liet zien. En de rest? Vanaf het moment dat ik jouw kleine vingertjes in mijn hand mag houden kan ik de hele wereld aan.

Dag lieve knoet,
Tot over een tijdje.
Lieve kusjes,

Mama Phileine.

Lees ook de column van vorige week: Toen ze schreef aan het nieuwe jaar >

Meer leuke content? Like ons op Facebook