Wendy (39) kan geen tweede kind krijgen: ‘Het liefst wilde ik een groot gezin’

Persoonlijk

Elke week deelt een Famme-lezeres haar persoonlijke verhaal. Vandaag Wendy (39). Ze wist één ding zeker toen ze jong was: ze wilde kinderen. Wat ze niet wist, is dat dit moeilijker bleek dan gedacht. Dolgelukkig was ze toen ze moeder werd van haar zoontje Kyan (6), maar na alles geprobeerd te hebben zal haar ooit zo diepgewortelde wens voor een tweede kind nooit in vervulling gaan.

Wendy: ‘Ik heb altijd geweten dat ik kinderen wilde, het liefst wilde ik een groot gezin. Toen ik 32 was vonden mijn man en ik het tijd om zwanger proberen te raken. Na twee maanden was het raak. Dolgelukkig was ik. De zwangerschap verliep echter niet zonder slag of stoot, want bij de 20 weken echo bleek het hoofdje te klein en zat er een knik in de navelstreng. De artsen konden niet precies zien wat er met mijn kindje aan de hand was, omdat hij erg diep in mijn bekken lag. Na iets meer dan twee weken gedwongen bedrust werd Kyan na 28 weken geboren. Veel te vroeg. Godzijdank mankeerde hij niets.’

Niet zoals het hoorde

‘Na de bevalling overheerste het gevoel dat ik in de steek was gelaten door mijn eigen lichaam, omdat mijn kindje zo vroeg geboren was. Tot overmaat van ramp kon mijn man niet bij de bevalling zijn, omdat Kyan binnen een uur ter wereld kwam. We woonden niet om de hoek van het ziekenhuis en hij kwam daarom net te laat binnen. Vreselijk vond ik dat. De geboorte van Kyan leek in de verste verte niet op hoe het in mijn ogen had moeten gaan. Ik hoorde vrouwen om me heen over puffen en eindeloze weeën. Die dingen heb ik nooit mee mogen maken en vond ik moeilijk.’

In de herkansing

‘Na de bevalling stortte ik in. Ook was ik overbezorgd naar Kyan toe. Ik leefde in een cocon en kwam m’n huis niet uit, maar hield precieze slaap- en eetschema’s bij waar ik geen moment van afweek. Die structuur heeft me achteraf wel veel geholpen. Ook heb ik met een psycholoog gepraat en schreef ik veel van me af. Kyan heeft twaalf vreselijk lange weken in het ziekenhuis gelegen en in die tijd heb ik veel foto’s van hem gemaakt. Die heb ik in een fotoboek geplakt en terugkijken hielp me bij het verwerkingsproces. Op die manier ben ik langzaam uit het dal gekropen en begon het na een jaar weer te kriebelen. Ik was klaar voor een tweede kind. Ik raakte zo makkelijk zwanger, die tweede zwangerschap moest dus ook wel lukken, dacht ik. Het voelde als een herkansing. Dit keer zou het precies volgens het boekje gaan.’

Op de echo bleek niks te zien, alleen een lege baarmoeder

‘Dat zwanger worden bleek inderdaad makkelijk te gaan, maar de zwangerschap zelf verliep opnieuw niet zoals het hoorde. Ik begon al na een week met vloeien, en dacht meteen aan een miskraam. Op de echo bleek niks te zien, alleen een lege baarmoeder. Na veel pijn kreeg ik een tweede echo, waarop een buitenbaarmoederlijke zwangerschap geconstateerd werd. De artsen konden mijn linker eileider niet redden, en deze werd verwijderd. Wel werd me gezegd dat ik met één eileider prima zwanger kon raken, dus dat is dan ook waar we na twee maanden meteen voor gingen.’

Iets niet goed

‘Ik raakte weer in no-time zwanger, en was opnieuw dolgelukkig. Wel voelde ik bij het zien van een positieve zwangerschapstest de angst dat het weer mis kon gaan. Die angst werd werkelijkheid toen ik na zes weken ontzettende pijn kreeg en voelde dat er iets niet goed ging. Op de echo was opnieuw een buitenbaarmoederlijke zwangerschap te zien, dit keer in mijn rechter eileider. Ook deze kon niet worden gered, en werd verwijderd.’

‘Waar het verhaal voor veel mensen misschien zou zijn opgehouden, had ik nog hoop. De artsen vertelden me dat ik nog prima zwanger zou kunnen worden door IVF. Vol goede moed ging ik het traject in. Zwanger raken was voor mij het probleem niet, dus met IVF moest het zeker lukken. Dit was misschien een heel naïeve gedachte, maar ik kon niet bevatten dat iemand zoals ik, die dolgraag meerdere kinderen wilde, niet meer kinderen kon krijgen.’

Angstaanvallen

‘De eerste poging mislukte, net als de tweede. En de derde, de vierde, de vijfde, de zesde, de zevende en de achtste. Ik heb alles geprobeerd. Van supplementen tot diëten en gezond eten. Achteraf gezien had ik bij de tweede poging al het idee dat dit het einde was. Dat een tweede kind gewoon niet voor mij was weggelegd. Ik was alleen nog niet in staat om die gedachte te accepteren. Ik kreeg er toen zelfs angstaanvallen van. Ik wilde zó graag een broertje of zusje voor Kyan, een maatje waarmee hij kon spelen en later biertjes kon drinken, dat ik niet wilde zien dat het niet ging lukken. Ik had die zes pogingen nog nodig om de situatie te accepteren en te weten dat ik er écht alles aan gedaan heb en het gewoon niet zo mag zijn. Dat het goed was, wist ik toen Kyan op een dag zijn arm om mijn nek sloeg en zei: ‘Maar mama, ik wil gewoon met zijn drieën blijven’.’

Ik vergat te genieten van de mooie dingen die ik wél had

‘Waar ik voorheen zo van in paniek kon raken, word ik nu gelukkig. Mijn man en ik zijn gezegend met een prachtig mannetje dat groeit als kool en helemaal niets tekort komt. Hij heeft een halfbroer, genoeg vriendjes en neefjes om mee te spelen. Waarom zou ik mezelf kwellen met de gedachte aan een broertje of zusje voor mijn kind als hij helemaal niks mist?’

Geen jaloezie

‘In plaats van bang te zijn, ben ik gaan genieten. Ik begin ook de voordelen van één kind te zien. Kyan wordt groter en ik kan steeds meer mijn eigen gangetje gaan. Met een tweede was dit toch lastiger geweest. Ik ben lange tijd zo opgegaan in de wens voor een tweede kind, dat ik vergat te genieten van de dingen die ik wel had. Het is een enorm cliché, maar voor je het weet is je kind groot en zie je door je focus op je wens voor een tweede al het moois van het kind dat je al hebt niet. Jaloezie naar moeders van grote gezinnen heb ik nooit gevoeld. Ik vind het prachtig om te zien dat er vrouwen zijn die onbevangen zwanger kunnen worden en daar intens van genieten. Waarom zou ik me ongelukkig blijven voelen? Ik ben een gezegend mens, ik heb een prachtige zoon en daar geniet ik met volle teugen van.’

OPROEP!

Heb jij ook een mooi, inspirerend, heftig of ontroerend verhaal? Iets dat je met andere vrouwen wilt delen? We zijn op zoek naar verhalen van vrouwen, voor vrouwen. Zoals dat van Wendy. Heb je iets waarover je geïnterviewd wilt worden? Dan kun je mailen naar [email protected] en krijg je snel antwoord.

Meer leuke content? Like ons op Facebook