Redactie
Redactie Persoonlijk 28 feb 2019

Wendy: ‘Je zal de boodschap maar krijgen dat je je kinderen niet ziet opgroeien…’

Een maand voordat Wendy haar veertigste verjaardag zou vieren, krijgt ze te horen dat haar eierstokkanker terug is. Een diagnose die haar gelijk de stempel van een ongeneeslijke ziekte geeft. Als gelukkige moeder van 3 kinderen in de leeftijd van 3, 7 en 9 jaar en als vriendin van de liefde van haar leven is dat niet iets wat ze kan accepteren. Ze gaat op zoek naar grenzeloze mogelijkheden en ze vindt er meer dan je zou denken. Stap voor stap. Met vooruitgang en tegenslag. In haar columns houdt ze bij hoe haar zoektocht verloopt, die je ook op haar website kunt lezen.

Column: Hoe het begon

Mijn leven was tot mijn dertigste vrij onbezorgd. Ik kom uit een liefdevol gezin met fantastische ouders en een lieve zus. Ik ben opgegroeid in Friesland, verhuisd naar Groningen voor mijn studies (HBO/WO) en daar ook gebleven. In mijn dagelijks leven ben ik docent en studieadviseur op een hogeschool in Groningen. Werk dat ik met veel plezier doe. Ik ben al 22 jaar samen met mijn jeugdliefde en we hebben inmiddels 3 kinderen. We genieten van het leven, onze vrienden en alles daaromheen. Het lijkt allemaal op orde.

Alles op orde… althans zo lijkt het

In 2008, zwanger van ons eerste kindje, blijk ik drager van het BRCA1 gen. Een erfelijke belasting met een verhoogd risico op eierstok- en borstkanker. Ook mijn oma, vader en zus blijken in die tijd drager van dit gen. Geen van ons allen is op dat moment ziek. Tot 2 jaar later.

In 2010 blijkt mijn vader kanker te hebben. Nog geen 5 maanden na de diagnose overlijdt hij. Mijn grote vriend. Ik mis hem tot op de dag van vandaag. Begin 2014 blijkt mijn zus ziek. Diagnose uitgezaaide eierstokkanker. Een diagnose van het ziekenhuis, die later niet blijkt te kloppen. Ze heeft altijd erg op haar gevoel vertrouwd. Haar gevoel vertelt haar dat de diagnose niet klopt. Dat blijkt in een second opinion later ook. Kanker is het wel. Alleen niet uitgezaaid, niet ongeneeslijk. Althans: tot op de dag van vandaag is zij gezond. Nu is zij mijn steun en toeverlaat.

Eierstokken verwijderen

In dat jaar heb ik mijn zus wel beloofd mijn eierstokken zo snel mogelijk te laten verwijderen. Je zal de boodschap maar krijgen dat je je kinderen niet ziet opgroeien. Inmiddels hebben mijn vriend Bowe en ik 2 gezonde kinderen dus die vervroegde overgang waar ik in zou komen is acceptabel. Ik ben op dat moment 36 jaar. Natuurlijk zit ik in de bloei van mijn leven, maar de wil om te leven is groot. We zetten alles in gang om de eierstokken te laten verwijderen.

‘Koester dit wonder’

In een controle voorafgaand aan deze operatie blijkt iets heel verrassends. Ik ben zwanger van ons 3e kindje. Totaal niet gepland, maar zeer welkom! De gynaecoloog, die nog steeds mijn gynaecoloog is, zegt: ‘Koester dit wonder. Je bent 36 jaar en kom volgend jaar maar terug. Het heeft waarschijnlijk zo moeten zijn.’ Dat ben ik tot op de dag van vandaag met haar eens.

Zo gezegd, zo gedaan. Voordat dit lieve meisje 1 jaar oud is, zit ik opnieuw in het ziekenhuis om de preventieve eierstokverwijdering te bespreken. De operatie staat gepland op 25 mei 2016.

De uitzondering op de regel

Voordat het 25 mei is, komt er weer een kleine kink in de kabel. Er blijkt een trial-studie waaraan ik mee zou kunnen doen. In overleg is dit een goede optie voor mij. Deze zogeheten TUBA-studie start na de zomervakantie van 2017 en de operatie wordt doorgeschoven naar oktober van dat jaar. Een uitvoerige bloedcontrole en mammografie laat in juni van dat jaar zien, dat alles goed is. Er is geen twijfel om een paar maanden te wachten. Ik val statistisch gezien nog steeds niet in de risicogroep.

Wij gaan onbezorgd op vakantie. Naar Frankrijk. En daar voel ik een knobbeltje in mijn borst. Ik ben niet ongerust, ik heb immers net 3 weken ervoor een mammografie gehad. Bij terugkomst toch het besluit voor een extra controle. Gewoon om het uit te sluiten. Nog steeds voel ik geen ongerustheid. Ik ga zelfs in mijn eentje op en neer naar het ziekenhuis. Wel zo praktisch met een druk gezin van 3. Helaas. Het is gelijk mis. De mammografie heeft deze triple negatieve tumor in mijn borst niet gezien. Ik heb borstkanker!

En ik heb buikpijn. Heel naïef denk ik nog even dat dat komt van de Franse stokbroodjes en wijn. Mijn omgeving staat erop dat ik een scan laat maken van mijn buik. Er wordt mij meerdere keren in het ziekenhuis verteld dat het waarschijnlijk te maken heeft met de stress van het nieuws over de borstkanker. De borstkanker is een primaire tumor en het zou wel heel opmerkelijk zijn dat ik op een andere plek ook nog primaire tumor zou hebben.

Tja, ik blijk een uitzondering. Drie weken na de diagnose borstkanker, heb ik er ook een eierstokkanker bij.

De wereld op zijn kop

De wereld die al behoorlijk op zijn kop staat, draait nu nog een extra keer door. De eierstokkanker blijkt zich al ver in mijn lichaam verspreid te hebben. Na een complete operatie (debulking) krijgt het een stadium 3C. De aanpak van de borstkanker wordt geparkeerd en heeft geen prioriteit meer. De chemokuren voor de eierstokkanker wel.

Het blijft een hele tijd een rollercoaster. Na de chemokuren volgt een plan voor de borstkanker. Tijd moet gaan bewijzen dat de eierstokkanker niet terugkomt. En dan wordt het zomaar april 2018. We zijn inmiddels al 14 maanden klaar met de laatste chemokuur en mijn dubbele borstamputatie mag nu plaatsvinden. Een controle hiervoor wijst op een verrassende wending. Opnieuw. Mijn eierstokkanker is terug! Vanaf 23 april 2018 staat de wereld opnieuw op zijn kop.

Nu moet ik nog vaak denken aan het voorjaar van 2014. Het jaar waarin mijn zus ziek was. Je zal de boodschap maar krijgen dat je je kinderen niet ziet opgroeien… Maar weet je, ik heb een missie. Ik ben moeder van 3 prachtige kinderen. Die wil ik zien opgroeien. Al moet de wereld op zijn kop, we zoeken een oplossing.

Om Wendy haar zoektocht en de behandelingen die ze vindt te benutten, is ze afhankelijk van donaties. Wil jij haar helpen? Kijk op haar website grenzeloosgenezen.nl en help haar mee. Op haar website kun je ook het hele achtergrondverhaal en haar plan met behandelingen lezen.

Laatste reactie
0 reacties totaal
Nog geen reacties
Praat mee op het forum
Reageer op artikel:
Wendy: ‘Je zal de boodschap maar krijgen dat je je kinderen niet ziet opgroeien…’
Sluiten