‘Ze had nu een gezonde peuter kunnen zijn’

Anne Broekman 13 okt 2016 Mind

Marloes (39) beviel 2,5 jaar geleden van een kerngezond meisje, dat door noodlottige fouten in het ziekenhuis na tien dagen overleed. Dat haar dood voorkomen had kunnen worden, maakt Marloes en haar man Chris nu extra strijdbaar: dit mag nooit meer gebeuren.

Een zorgeloze zwangerschap had Marloes helaas niet toen zij in verwachting was van dochtertje Luna. Ze hield extreem veel vocht vast, was benauwd en duizelig en kreeg ook nog eens last van bloedingen: ‘Ik schrok me rot. Maar mijn gynaecoloog zei dat alles goed was met de baby. Op mijn vraag waar die bloedingen dan vandaan kwamen, kreeg ik geen duidelijk antwoord. Mijn hele zwangerschap lang had ik al een slecht voorgevoel. Zuurstofgebrek, daar was ik zo bang voor. Dat woord bleef maar door mijn hoofd spoken. Achteraf was dat mijn moederinstinct.’

LEES OOK: Moeder hoort het hart van haar overleden dochter kloppen in een ander kind

Nachtmerrie

Vanwege een hoge bloeddruk en opnieuw een bloeding, werd Marloes met 40 weken ingeleid. Haar vliezen werden doorgeprikt, en bij het vocht zat veel bloed. De CTG-scan was slecht, steeds viel Luna’s hartslag weg. Na drie kwartier tevergeefs persen werd er besloten tot een spoedkeizersnede. Marloes: ‘Toen begon de nachtmerrie. Ze begonnen met snijden, maar ik voelde alles. Ik gilde het uit. Er werd gevraagd of ik een volledige narcose wilde, maar ik had gelezen dat dat slecht was voor de baby. Zuurstofgebrek, schoot het weer door mijn hoofd. Dus ik riep dat ze door moesten gaan. Luna’s hoofd bleek vast te zitten in het geboortekanaal, ook werd er een bloedvat geraakt. Ze had geen hartslag en ademde niet. Het was een nachtmerrie.’

luna

Laatste keer huilen

Marloes had na de keizersnede nog een operatie nodig om het bloeden te stelpen. Voordat ze voor de tweede keer de OK inging, vertelde haar man haar dat Luna een bloedtransfusie had gehad wegens bloedverlies, maar verder gezond was. ‘Pas later op de avond kreeg ik Luna te zien. Ze werd op mijn borst gelegd. We keken elkaar diep in de ogen en ze begon te huilen. Dat is ook meteen de laatste keer geweest dat ik haar heb horen huilen. Ik troostte haar, en ze lag als een slappe vaatdoek op mijn borst. Toen voelde ik: ons meisje is helemaal niet gezond. Maar ik koos ervoor om de artsen te vertrouwen, ik wilde zo graag geloven dat het goed ging met Luna.’

Dus tóch

Later die avond krijgt Luna een epileptische aanval. ‘De artsen bleven volhouden dat ze geen zuurstofgebrek had gehad bij de bevalling. Pas de volgende dag werd Luna naar een specialistisch ziekenhuis overgebracht. En het eerste wat ze daar zeiden, was dat er wél sprake was van zuurstofgebrek. Luna had direct na haar geboorte gekoeld moeten worden in een prikkelvrije omgeving, zodat haar hersenen konden herstellen. Dan had ze nog een kansje gehad… Er werden opnieuw onderzoeken gedaan, en daaruit bleek dat Luna’s hersenen door de epilepsie aan het afsterven waren. Epilepsie die veroorzaakt werd door het zuurstofgebrek. Haar kwaliteit van leven was nul procent. De grond zakte onder onze voeten vandaan. Dus tóch, dacht ik.’

Vechtertje

Vier dagen lang is Luna nog thuis. ‘Ik was er, maar tegelijk ook niet. Het was als een film die echt is, maar niet echt voelt. Op de laatste avond lag Luna tussen ons in op bed. Soms werd haar gezichtje blauw en dachten we dat ze weg was, maar dan nam ze ineens weer een diepe teug adem en was ze er weer. Ze was zo’n vechtertje. Chris en ik sukkelden in slaap, maar werden op hetzelfde moment plots wakker. Op dat moment haalde ons dappere meisje voor het laatst adem. De crematie beleefde ik als een zombie. Het was allemaal zó onwerkelijk. Wat was er in vredesnaam met mijn dochter gebeurd?’

luna-2

Gezonde peuter

Marloes en Chris willen antwoorden en vragen hun dossier op. Ze worden van het kastje naar de muur gestuurd en pas na veel getouwtrek krijgen ze het dossier. Daarin staat tot Marloes’ grote verbazing dat al veel eerder in de zwangerschap bekend was dat zij een placenta-afwijking had: placenta bilobata, oftewel een dubbele placenta. ‘Het staat er met drie uitroeptekens. Maar daar wist ik niets van. Hádden ze het maar gezegd. Dan had ik gegoogeld en was ik bij de stichting Vasa Previa terechtgekomen. Dan had ik om een Doppler-echo gevraagd, waarop de bloedvaten te zien waren. Dan had ik met 38 weken een geplande keizersnede gehad, was er geen bloedverlies geweest, was er geen zuurstofgebrek geweest en had ik hier nu een gezonde peuter rondlopen.’

LEES OOK: ‘Als je een kind verliest, voel je je voor altijd incompleet’

Onverteerbaar

Dat Luna’s dood voorkomen had kunnen worden, maakt het verlies voor Marloes en haar man onverteerbaar. ‘Elke dag worstel ik hiermee, en ik weet niet of ik dit ooit kan accepteren. We hadden een gezonde dochter, en door fouten van het ziekenhuis is ze er niet meer. Daar moeten we mee zien te leven, maar dat is bijna niet te doen.’

Niet zinloos

‘Elke dag vecht ik voor Luna. Er is onderzoek gedaan naar haar dood, maar door een arts die naar ons gevoel banden had met het ziekenhuis. Zijn conclusie kwam eigenlijk neer op: ach, kan gebeuren. Het gebeurt nog te vaak dat artsen elkaar de hand boven het hoofd houden en medische missers in de doofpot stoppen.’ Met hun stichting Luna’s Stem strijden Marloes en Chris voor een transparantere gezondheidszorg met onafhankelijke onderzoeken. Ze willen een betere nazorg voor slachtoffers van medische missers, en dat artsen niet alleen een tik op vingers krijgen bij grove nalatigheid. Er zijn plannen voor een stilteprotest en een petitie. Marloes: ‘Dit vechten is een deel van mijn rouwverwerking. Ik kan mezelf niet recht in de spiegel aankijken als ik dit niet doe, als ik weet dat andere ouders misschien hetzelfde noodlot tegemoet gaan en wij er niks aan hebben gedaan. Luna’s dood mag niet zinloos zijn geweest. En daarom moeten er dingen veranderen.’

Wil je Marloes en Chris steunen? Kijk voor meer informatie op de Facebookpagina van Luna’s Stem.

Reageer op artikel:
‘Ze had nu een gezonde peuter kunnen zijn’
Sluiten