Zes maanden na haar dood…

Muriel Oonincx 16 mei 2014 Columns

Afgelopen november vloog Fammes Muriel halsoverkop naar Nederland. Een van haar studievriendinnen pleegde zelfmoord en zes maanden later blikt ze terug.

‘Lieke…’

Het is 10 november 2013, argeloos als altijd scroll ik door mijn berichten in mijn telefoon. Mijn oog blijft hangen op de mail van m’n jaarclubgenootje N. ‘Lieke…’ is het subject en de rillingen lopen over mijn lijf. Met bibberende vingers open ik de mail en lees:

Lieve allemaal,
Vanmiddag heb ik het ontzettend verdrietige nieuws gehoord dat ons clubgenootje Lieke* is overleden. Als je meer wilt weten kun je mij bellen…

‘Neee, nehee’, ik hoor mezelf hardop roepen. Niemand reageert terug. Ik ben alleen thuis en het nee echoot door de ruimte. Ik pak de telefoon en bel N. meteen op. Er zit 10.000km tussen ons en een periode van bijna vijf maanden waarin we elkaar niet zagen. Hoe vaak zien we elkaar eigenlijk nog? Eén keer per jaar, misschien twee.

Sjansen, dansen en huilen

Tien jaar lang deelden we lief en leed, want dat is wat een jaarclub doet. Optrekken met elkaar in de meest intensieve periode van je leven. Studeren, ontdekken, daten, uitmaken, weer daten, vele weekenden in Scheveningen, de Waddeneilanden, op zomervakanties, skiën, sjansen, dansen en huilen om verloren liefdes, het overlijden van ouders en het terugveren en weer opstaan.

Dikke buiken en babies

Na de wat luchtigere periode van studeren, afstuderen en een baan vinden doken we in de wondere wereld van de huwelijken, dikke buiken en babies en Lieke was er bij. Als een van de eerste trouwde ze en kreeg twee prachtige kinderen. En niets, helemaal niets wees erop dat het slecht met Lieke ging. Voor ons dan. Onze levens liepen uiteen en tijdens de jaarlijkse bijeenkomsten slokten de kinderen en drukte ons op. Toen we elkaar afgelopen zomer zagen, nu nog geen jaar geleden, stelde ze haar huis open. Mijn zoontje leerde ‘Subway Surfers’ spelen van haar zoontje en haar dochtertje danste in het rond in haar roze tutu.

Lieke besloot op 10 november uit het leven te stappen. Ze zag haar waarde niet meer en voelde zich intens eenzaam en ongewenst. Wie zat er nog op haar te wachten en wat had ze haar kindjes van 5 en 7 te bieden? We weten dat het een ziekte was en dat ze niet te redden was.

‘Lieke…’ is het subject en de rillingen lopen over mijn lijf

Ik leg de telefoon neer, Lieke wilde niet meer, ze zag het niet meer zitten. Ik bel mijn man en de lieve schat boekt de volgende ochtend nog zonder dat ik het weet een ticket naar Nederland voor me. Hij weet dat ik er bij wil zijn, bij moet zijn. We zien elkaar als jaarclub, en nog nooit zijn we sinds de kinderen met zovelen weer bij elkaar geweest. We lachen en we huilen, maar bovenal lachen we om Lieke. Om haar lach, de manier waarop ze haar ring om haar vinger draaide, zenuwachtig, om haar intelligentie die ons soms te boven ging, om haar verbrande buik op vakantie in Spanje.

Livestream

Ik kan niet lang blijven en reis terug naar Kaapstad voordat de crematie plaatsvindt. Omdat er veel vrienden in het buitenland wonen, te ver om in NL te zijn wordt de crematie via livestream uitgezonden. Huilend zit ik voor het scherm, wetende dat in Australië en India ook tranen vloeien. En in Amsterdam. Het is onnoemlijk verdrietig, maar ook bijzonder.

Goeiemorgen Lieke

Het is zes maanden geleden. Per ongeluk bij het maken van een herinneringsfotoboek voor Liekes man en kinderen stelde ik alle foto’s van de jaarclub en Lieke als rotatie op mijn bureaublad in. Elke dag als ik mijn computer opstart kijkt ze me aan. Met haar lieve ogen. Haar zorgelijke blik. Ik kan het niet. Ik kan haar niet wissen uit mijn telefoon, niet deleten op Facebook en niet van mijn scherm halen. Zo blijft ze levend. En elke dag begroet ze me vanaf mijn computer.

‘Goeiemorgen Lieke’ zeg ik elke dag. Soms hardop, meestal in mezelf. En ik stop er voorlopig niet mee.

* Lieke is niet haar echte naam

Reageer op artikel:
Zes maanden na haar dood…
Sluiten