Zo mannen: lees en huiver. Of toch niet?

Het zat eraan te komen, een brief van Phileine aan onze mannen. Ga er maar eens goed voor zitten, deel ‘m met je man en verbaas je over de mooie wending.

Lieve mannen,

Ja, deze brief is voor alle mannen. Of meer nog ‘de man’ in het algemeen. Want al zijn jullie natuurlijk allemaal unieke geschenken aan de wereld, wij vrouwen kunnen jullie op bepaalde eigenschappen toch heel aardig over één kam scheren.

Woordenwisseling

En waar ik vaak genoeg een hekel heb gehad aan vrouwen die zich hieraan schuldig maken, moet ik nu toch toegeven; ik ben er zo één. Vandaag dan. Want na een ongezellige doch broodnodige woordenwisseling met de man die mijn Lief is werd ik vanmorgen wakker met een aantal vragen over mezelf en de schijnbaar onwaarschijnlijke verwachtingen die wij, ‘de vrouw’, jegens jullie, ‘de man’ hebben.

Airdrummen

Er zijn zo veel dingen die wij niet snappen. Dat ligt natuurlijk aan ons. Wij willen achter iedere daad een motief of een mooie gedachte vinden. Wij willen begrijpen waarom het soms lekker is om in je gescheurde boxershort een potje te airdrummen. Wij willen snappen hoe jullie brein werkt als je aanbiedt om boodschappen te doen om vervolgens met de helft van de gevraagde spullen thuis te komen. Wij willen kunnen beamen dat het heel handig is om te leven met een single focus en vooral niet meer dan één ding tegelijk te doen. Maar wij snappen het niet, wij begrijpen het niet en wij beamen het al helemaal niet.

Ja = Nee en andersom

Want wij zijn ‘de vrouw’. Wij willen dat jij ons op handen draagt. Dat jij het snapt dat wij ja bedoelen als we nee zeggen. Dat jij ons altijd mooi vindt, ook en vooral als we in die ene week van de maand bepukkeld en sniffend naast je op de bank zitten. Dat je twee keer in de week de ochtendspits met de kinderen over neemt en die dan precies hetzelfde uitvoert als wij dat doen. (dus geen vergeten bibliotheekboekjes, zwemtassen of lunchtrommels) Dat jij niet thuis komt met een lullig bosje supermarktflora maar dat wij thuis komen in een met bloemen gevuld huis. Dat je je teennagels weg gooit als je ze heb bijgewerkt. Dat je uitgebreid en gezond kookt als je die ene avond in de week ‘papa avond’ hebt. Dat je de televisie uit laat en écht naar ons luistert als we met je willen praten. Dat je onze voeten masseert zonder daar na vijf minuten zuchtend mee op te houden omdat je last krijgt van je vingers. Dat je gewoon een paracetamolletje neemt als je je grieperig voelt en dan als man van de wereld met opgeheven hoofd weer naar buiten gaat. Dat je net als wij de gevolgen in de spiegel tegen komt als je een pondspak drop in 1 keer naar binnen werkt. Dat je…

Kiezen voor een vrouw?

Ik lees bovenstaande tekst terug en geef de vrouw gelijk. Natuurlijk verwachten wij dit allemaal, geheel terecht. Maar dan lees ik nog eens en probeer objectief, zelfs vanuit de man te lezen. En ineens besef ik dat wij, de vrouw, behoorlijk veel verwachten. Dat wij het liefst een man met ons karakter naast ons hebben staan. Er is een makkelijke oplossing: wij kiezen voor een vrouw aan onze zijde. Maar dan moeten we weer zo veel missen. Want wie slaat er dan die hele grote armen om ons heen als we dat zo nodig hebben? Wie kan een voor ons groot probleem vaak met een verdraaid simpel antwoord oplossen? Wie gooit onze kinderen in de lucht tot hoogten die wij niet aandurven maar die de kinderen laten gieren van de lach? Wie loopt er in de miezerige avondkou nog even een rondje met de hond? Wie kan er beter dan elke ander ter wereld ons dat hele speciale gevoel geven dat we vrouw zijn? Precies, dat doe jij, ‘de man’.

Spinnen

En dus zijn we je dankbaar. En dus kruipen we vanavond weer heel dicht tegen jouw stoere mannenlijf aan en spinnen we er lustig op los als jij je grote armen beschermend om ons heen slaat. En dus vallen we ontspannen in een diepe, diepe welverdiende slaap. Tot jij ons wakker snurkt.

Liefs en een zoen zonder verwachting,

Phileine

Reageer op artikel:
Zo mannen: lees en huiver. Of toch niet?
Sluiten