Zo zorg je ervoor dat je niet vloekt waar de kinderen bij zijn (in 10 onverantwoorde stappen)

Persoonlijk

Ok, ik zal het meteen maar toegeven. Mijn lontje is kort op het moment. Iets met Sinterklaastijd, kerst en heel veel hopen werk. Te kort dus. Daar waar iedereen (inclusief mezelf) mij meestal als beheerst en rustig bestempelt is daar weinig van over. Mijn gevloek en getier neemt groteske vormen aan. Dit moet g*&%@#*me veranderen. Waar is mijn koffie?

‘Zou je dat nou wel doen?’ merkt mijn lieftallige echtgenoot op als ik mijn achtste koffie van de dag inschenk, en het is pas 11.00. Waar bemoeit hij zich mee. Pleur op! Goed, die dacht ik en sprak ik niet hardop uit. Ik zou niet durven. Vorige week vroeg hij mij voorzichtig of ik niet een ietsiepietsie klein beetje onder te veel druk stond en er wel heel moe uitzag. Wat denkt ‘ie wel de kl**tviool. Er is met mij niets aan de hand.

het is gewoon een vorm van marteling

Er is gewoon één ding en dat is dat ik als ik m’n hoofd vol heb met werk- en vakantieperiode stess, de kinderen nogal veel van mij vergen. Het zijn de allerleukste en liefste, maar ze vallen elkaar wel continu aan met voorwerpen en ledematen en zijn niet weg te slepen van hun tablets, waardoor de sfeer nogal grimmig wordt als ik die kregen afpak. Om over het ochtend en bedritueel maar niet te spreken. Normaal leven met jonge kinderen en een drukke baan en een huishouden is gewoon een vorm van marteling, soms.

Nachtmerrie

Het bedritueel is, hoe moet ik het omschrijven, zenuwslopend, tergend, onmenselijk. Als een levendige nachtmerrie waarbij je verdrinkt in een vijver en elke keer probeer je eruit te klimmen, maar het lukt niet. Het houdt nooit op. Als je in je eentje (omdat die achterlijke glad***l veel te hard werkt voor het mooie huis waarin we wonen) drie kinderen naar bed moet brengen die elke keer verdwijnen, uit bed springen, honger hebben, dorst, bang zijn voor het donker, bang zijn voor het licht, een spin menen te zien, pijn aan hun teen hebben en nog een verhaaltje willen, dan ga je stuk. En dan lig je uitgeblust om 21.30 op de bank om te crashen, komt er nog een naar beneden en kun je weer naar boven. Je begon om 19.00. F**k!!!

Lees ook: Dit zijn de 10 geboden van het moederschap.

Schreeuwen en vloeken zou ik nooit doen, dat was voor watjes die hun kinderen niet onder controle hebben. Een beetje discipline en regels en ze luisteren echt wel naar je. Met schreeuwen bereik je niks, nada, noppes. Niet doen! Maar het lukt niet. Ze drukken op alle knoppen die mij doen ontploffen. Ik weet dat het voornamelijk aan mezelf ligt, maar goed op dat moment heb ik een blackout. Het is een fase neem ik mezelf voor en het zal overgaan, maar tot die tijd moet ik een manier vinden om niet te vloeken en tieren en schreeuwen waar de kinderen bij zijn. Oh en dan heb ik het nog helemaal niet gehad over die g**vergete viervouter schattige hond van ons met zijn natte neus, vieze zwarte poten en vragende ogen of ik alsjeblieft even een uur met haar wil gaan wandelen. Ja ja, ik heb er zelf voor gekozen, yadayadayada.

Totaal onverantwoord

Daarom bied ik jullie mijn alternatieve, totaal orthopedagogisch onverantwoorde oplossingen voor het niet vloeken en tieren in de buurt van de kinderen.

1.

Hou ze ver van je vandaan.

2.

Als nummer een niet lukt, verstop je dan als ze in je buurt zijn.

3.

Verstoppertje kennen ze, dus ze hebben je ver***me gevonden in de bezemkast. Voordeel: jij hebt de gymschoenen van je oudste gevonden, naast de stofhopen. Nies heel hard en vloek tegelijkertijd. ‘Wat zei je, mam?’ ‘Oh, niks schattebout, ik kreeg even een niesaanval.’

4.

Bak pannenkoeken voor de kinderen terwijl ze buiten de buurt gek maken met belletje lellen.

Lees ook: Als je serieus wilt weten hoe je schreeuwen in huis kunt stoppen.

5.

Goed, je hebt tien minuten rust gehad, maar de geur van de pannenkoeken werkt als de rattenvanger van Hamelen, dus nu staan ze plots naast je met hun handen in de Nutellapot. In plaats van keihard f***zooi te gillen stop je snel een hele lepel Nutella in je eigen mond.

6.

Waar is je koffie gebleven, je hele gehemelte zit f****ng aan elkaar geplakt.

7.

Ga op zoek naar de scheldpot, die je ooit voor je kinderen in het leven riep.

8.

Wie heeft de sheldpot ver***me in de bijkeuken op de grond laten vallen in duizend f***ing stukjes. Nu zwaait er wat. En waar is het kl*** stoffer en blik als je het nodig hebt?

9.

Neem een hap uit de stoffer en geef jezelf een pets met het blik. Even bij zinnen komen! Dit gaat natuurlijk nergens over.

10.

Veeg alles netjes op, knuffel je kinderen, geef ze meerdere overheerlijke pannenkoeken met zo veel stroop, poedersuiker en Nutella als ze willen en neem jezelf heilig voor om het morgen weer te proberen.

ps. Wie denkt dat dit allemaal echt gebeurd is, heeft het bij het rechte eind! Maar een dikke laag Nutella heb ik wel uitgesmeerd over dit verhaal. Omdat het mag.

Meer leuke content? Like ons op Facebook