Columnist Pamela: ‘Sam keek me aan, keek naar het papier, keek weer naar mij en vervolgens naar m’n buik’

Onze columnist Pamela (27 jaar) is getrouwd met haar Bulgaarse man Samuil (28 jaar) en moeder van hun acht maanden oude baby Joël. Sinds 2017 wonen ze samen in Ruse, Bulgarije, waar Sam vandaan komt. Deze week vertelt ze in haar column over de dag dat ze Sam vertelde dat ze zwanger was.

Column: Zwangerschapsaankondiging

Een heel licht streepje

Ik herinner me het als de dag van gisteren: de dag waarop ik wist dat ik zwanger was. Na het zo lang mogelijk te hebben uitgesteld, stond ik mezelf toe drie en een halve week na m’n menstruatie een test te halen. ‘s Morgens vroeg haastte ik me naar de dichtstbijzijnde apotheek en kocht de goedkoopste test. Eenmaal thuis was ik opgelucht eindelijk mijn volle blaas te kunnen legen. Toen begonnen de vijf lange minuten wachten en… Ik zag een heel licht tweede streepje! Vast tè licht om positief te zijn, zei ik tegen mezelf. Hup, snel terug naar de apotheek voor de duurdere test. Ook die liet een licht tweede streepje zien.

Vieze handen

Ik was zo ontzettend blij dat ik niet wist of ik moest lachen of huilen. Ik viel op m’n knieën om God te danken en wilde het geluk delen met Sam. Het zou een aantal uren duren voordat hij thuis zou komen, dus ik had alle tijd om te bedenken hoe ik hem kon verrassen. Ik verzon een creatieve manier om hem alvast een beetje kennis te laten maken met het ouderschap. Bij het hebben van kinderen kun je vieze handen soms niet voorkomen. Laat dit precies iets zijn waar Sam een ontzettende hekel aan heeft. Het was de uitgelezen kans dit te gebruiken in de zwangerschapsaankondiging.

“Langzaam verschenen twee babyvoetjes. Maar Sam scheen niets door te hebben”

Vingerverfen

Op naar de verfshop voor vingerverf en wachten maar tot Sam thuiskwam. Zodra hij de voordeur opendeed riep ik hem naast me op de bank te komen zitten. Ik vroeg Sam de achterkant van zijn vuist in te smeren met vingerverf terwijl ik hetzelfde deed. Hij keek me vies aan en vroeg: ‘moet dat echt?’ Na aanmoediging smeerde hij aarzelend een paar veegjes op zijn hand. We zetten beiden onze vuisten op het papier en maakten met onze vingers 5 stipjes erboven. Langzaam verschenen twee babyvoetjes. Ik keek naar Sams reactie, maar hij scheen niets door te hebben.

Het besef

Snel bedacht ik dan maar iets eronder te zetten. ‘Jij bent de D en ik de A,’ zei ik. Sam zette een D, ik een A en hij vervolgens weer een D. Het papier vertoonde twee babyvoetjes met het woord ‘dad‘ eronder. Ik hield het niet meer van enthousiasme, Sam keek met een neutrale blik naar het kunstwerk. ‘Wat staat daar?’ Vroeg ik. ‘Dad.’ ‘Waarom?’ Sam keek me aan, keek naar het papier, keek weer naar mij en vervolgens naar m’n buik. Langzaam drong het nieuws tot hem door en begon hij mij en buik te omarmen. Inmiddels zijn negen maanden zwangerschap en negen maanden baby later. We beleven heel wat vieze-handen-momenten, die me iedere keer herinneren aan deze blijde dag.

Lees ook:

  • Columnist Pamela: ‘Praktisch gezien brengt overgaan op kunstvoeding meer werk met zich mee’
  • Zo leuk! Deze mommy to be deed haar zwangerschapsaankondiging op een pizzadoos
  • Reageer op artikel:
    Columnist Pamela: ‘Sam keek me aan, keek naar het papier, keek weer naar mij en vervolgens naar m’n buik’
    Sluiten