Waarom moeders zo ontzettend laat naar bed gaan

Persoonlijk

Als je eenmaal de kinderen op bed hebt, zo ergens tussen 19.00 en 21.00 ’s avonds blijft er nog een uurtje of wat over voordat je moe je nest in duikt, toch? Rondvraag onder moeders en eigen ervaring leert dat er een reden is dat we veel later naar bed gaan dan eigenlijk goed voor ons is.

Als je je kinderen om 19.00 slapend hebt: I hate you. Zo dat is gezegd. Hier in huize ‘drie mannelijke stuiterballen vol testosteron’ gaat het licht dan wel om 20.00 uit, maar voordat ze niet meer naar beneden komen met slappe excuses als honger, dorst, nachtmerrie, knuffel geven – oké, dat is nooit een slap excuus – bang en ander ongein loopt het tegen negenen. Het zal aan mij liggen, maar laten we zeggen dat ze in bed en slapend krijgen niet mijn sterkste kant is.

Te laat naar bed gaan

Rondje met de hond

Goed, eenmaal het kroost slapend is er nog een hond die een rondje moet, al moet ik bekennen dat ik regelmatig dat rondje door de hond zelf in onze tuin laat maken. Dat ik dat de volgende ochtend moet bekopen met een volle stap in de hondenpoep… Ach, kak, denk ik dan. Dat dus.

Blijft over de man. Een heel fijn exemplaar, al zal zeg ik het zelf, maar zit nooit verlegen om een praatje over het wel en wee in zijn hersenkamer en houdt van reflecteren, bespiegelen.

LEES OOK: Inge begrijpt wat ik bedoel. Zij wil soms even geen moeder zijn.

Tegen de tijd dat dit fijne exemplaar naar bed gaat op de bank in slaap is gevallen, is het na tienen en hier komt het: de avond kan beginnen.

Me, myself and I

Nu is het tijd voor mij. Ik. Moi. Me, myself and I. Me-time. Even he-le-maal niks. Ik wil op die bank zitten, liggen, hangen. Zonder dat er iemand op me klimt, tegen me aan praat, antwoorden wil of een goed gesprek. Ik wil de afstandsbediening voor mezelf, zonder dat het er een kinderprogramma of voetbal moet. Ik hunker naar de stilte en de vrijheid om zinloze series te bingewatchen, uren op Zalando of ASOS te koekeloeren naar kleding, schoenen en tassen die ik toch niet koop.

Ik mis het uit het diepste van mijn ziel om even van niemand anders te zijn dan van mezelf

Na tienen is het enige moment dat ik even geen moeder, collega of vrouw van ben, maar dat meisje die haar eigen tijd kon indelen zonder enige verantwoording of verantwoordelijkheidsgevoel. Ik hou zielsveel van mijn kinderen en ook van dat fijne exemplaar – dat nu te ronken ligt, naast me op de bank – maar ik mis het uit het diepste van mijn ziel om even van niemand anders te zijn dan van mezelf. En dat kan dus pas na tienen.

Zo wordt tien uur, elf en twaalf en soms één uur ’s nachts en ja, dat moet ik bekopen met wallen en een vermoeid gezicht en een doffe wattenkop, maar dat is het wel waard op zo’n moment. De staat van wakker alleen zijn, is me momenteel meer waard dan slapen. En ik hou echt heel erg van slapen.

Herken jij jezelf in Muriel’s verhaal? Deel jouw ‘avondturen’ met ons.

Meer leuke content? Like ons op Facebook